Pasją fotografowania „zaraził się” w domu rodzinnym. Jego ojciec uprawiał fotografię zwierząt i krajobrazu. Chociaż najbardziej znany jest z „bezkrwawych łowów”, od 13. roku życia był myśliwym. W wieku 14 lat (1923) otrzymał od swojego dziadka, Hieronima Sykory, swój pierwszy aparat fotograficzny (mieszkowy).
Po ukończeniu szkoły średniej odbywał służbę wojskową w Korpusie Kadetów nr 1 we Włodzimierzu Wołyńskim. W 1931 rozpoczął studia na Akademii Rolniczej w Dublanach na Wydziale Rolniczo-Leśnym, zakończone uzyskaniem dyplomu inżyniera agronoma.
Począwszy od 1933 roku przez 3 kolejne lata był asystentem profesora Witolda Romera przy Katedrze Fotochemii Politechniki Lwowskiej. Obaj pracowali nad obróbką i montazem filmów. Lata 30-ste to czas kiedy Włodzimierz Puchalski realizuje swój pierwszy film pod znamiennym tytułem „Bezkrwawe łowy”.
Przełomowym momentem w twórczości Włodzimierza Puchalskiego było zdobycie Pierwszej Nagrody w konkursie fotograficznym organizowanym w 1934 roku przez czasopismo łowiec Polski. Lata 1933-39 były w twórczości Puchalskiego niezwykle owocne, jest to okres kiedy realizuje On nowe filmy i fotografuje zwierzęta polskich lasów. Tym samym Jego prace są szeroko cenione co pozwala Puchalskiemu nawiązać współpracę z magazynami: „łowiec Polski", "Wszechświat" oraz amerykańskim pismem „National Geographic Magazin"
Wielkim sukcesem potwierdzającym talent Puchalskiego było otrzymanie Złotego Medalu na Światowej Wystawie łowieckiej w Berlinie w roku 1937 za zdjęcie p.t. Odyniec w zimie. Wtedy to fotograficzny styl Włodzimierza Puchalskiego stał się przedmiotem prasowych ocen i dyskusji. „Film jakiego Polska jeszcze nie widziała" rozpisywali się entuzjastycznie recenzenci o wyemitowanym po raz pierwszy w styczniu 1939 roku w Sali kasyna we Lwowie filmie przyrodniczym Włodzimierza Puchalskiego. Projekcja „Bezkrwawych łowów" była początkiem filmowej kariery Włodzimierza Puchalskiego.
Lata 1937-39 to okres kiedy Włodzimierz Puchalski jest asystentem profesora Kazimierza Wodzickiego (polskiego ornitologa, zoologa, wnuka Kazimierza hrabiego Wodzickiego) przy Zakładzie Anatomii Zwierząt i Histologii Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, gdzie wprowadzili nowatorską metodę posługiwania się filmami i przeźroczami podczas wykładów uniwersyteckich.
Obaj Panowie prowadzili razem badania, nad zdolnością orientacji i szybkością lotu bocianów białych. Wyniki badań zostały opublikowane w polskim czasopiśmie „Acta Ornithologica Musei Zoologici Polonici" dziś pod tytułem „Acta Ornithologica" Niewielka ilość nakładu czasopisma w większości uległa zniszczeniu w czasie II Wojny Światowej. Była to zapewne jedyna publikacja typowo naukowa, której współautorem był Włodzimierz Puchalski.
Puchalski stał się powszechnie znany i ceniony. Przyjmowany wielokrotnie przez prezydenta Mościckiego był dokumentalistą myśliwskich spotkań w Puszczy Białowieskiej. Podczas II Wojny Światowej pracował jako leśniczy w Puszczy Sandomierskiej. Po wojnie od 1946 roku organizował w Krakowie Instytut Filmowy. W roku 1949 Włodzimierz Puchalski rozpoczął pracę w Instytucie Zootechniki Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie stworzył dział dokumentacji foto-filmowej zwierząt. Od 1956 roku pracował w Wytwórni Filmów Oświatowych w łodzi na stanowisku operatora i reżysera. W ciągu swojej pracy twórczej zrealizował ponad 60 filmów, za które otrzymał wiele nagród w Polsce i za granica między innymi: w Londynie, Rzymie, Mediolanie, Edynburgu, Lipsku.
„Uważam myśliwych za sojuszników sprawy ochrony przyrody. Dzięki ich fachowej wiedzy i wysiłkom ocalało na świecie wiele gatunków zwierząt. Jestem przekonany, że dopóki są fachowi i etyczni myśliwi, żaden więcej gatunek na świecie nie zginie.”
Włodzimierz Puchalski
„Widziałem w swoim życiu wiele jezior, rzek, rozlewisk, ale nieodparty urok tych bezkresnych wód, właśnie tam, w Morusach, obejmujących ogromną przestrzeń krajobrazu, należy w moich wspomnieniach do najpiękniejszych. Wokoło roiło się od ptactwa.”
Włodzimierz Puchalski
„Największą miłością mojego życia zawsze były ptaki. Ptaki wiosną. Pociągały mnie swoją lekkością, barwnością, tajemnicami życia. A najsilniej chyba ptaki wodne.”
Włodzimierz Puchalski
„Trudno powiedzieć, czy dążenie do obcowania z przyrodą wynika z chwilowej potrzeby przeżycia swego rodzaju przygody mającej uzupełnić jakieś luki w naszej psychice, czy też jest objawem głębszego pragnienia kontaktu z otaczającym nas światem w jego formie pierwotnej.”
Włodzimierz Puchalski